woensdag 2 november 2016

Zwangerschap | Waarom ik niet ervoor gemaakt ben om zwanger te zijn

Hoewel ik voor mijn gevoel een prima zwangerschap en bevalling heb gehad, zijn er wat dingen waaruit blijkt dat ik helemaal niet gemaakt ben om zwanger te zijn. Het is dat we in een moderne wereld leven waarin qua medische wetenschap een heleboel mogelijk is, anders was ik nu geen moeder geweest en misschien ook wel nooit geworden.

Ik vertelde al eerder over mijn PCOS en de manier waarop ik zwanger ben geraakt door middel van medicatie. De kans dat ik spontaan zwanger was geworden, was klein. Ik bedoel; als je geen menstruatie, en dus ook geen eisprong hebt, en je wacht er al driekwart jaar op, dan is de kans klein dat je seks hebt op het moment van je eisprong. Je hebt geen idee wanneer je (ongeveer) je eisprong hebt en om nou totdat je zwanger bent om de dag seks te hebben (wat de gynaecoloog aanbeveelt als je zwanger wilt worden), is ook wel een hele opgave. Het wordt dan wel een echt moetje.

Tijdens mijn zwangerschap werd zwangerschapsdiabetes vastgesteld. Dit betekende dat ik om de dag mijn eigen suikerspiegel moest prikken gedurende de dag. De zwangerschapsdiabetes was ook de reden dat ik overgedragen werd aan de gynaecoloog. Dit betekende ook dat ik extra echo's kreeg om de groei van ons kind goed in de gaten te houden. Bij zwangerschapsdiabetes is de kans aanwezig dat het kind te snel groeit, omdat het extra suikers binnen krijgt. Een groter kind bij de bevalling betekent ook meer risico op complicaties tijdens de bevalling. Dit willen ze dus voorkomen.



Tijdens het eerste gedeelte van mijn bevallingsverhaal schreef ik al dat ik in de laatste weken weinig leven voelde. Ze laten je bij het voelen van weinig leven maximaal 1 week doorlopen. Doordat ik dan nog "maar" 36 weken zwanger was, hebben ze het bij mij gerekt totdat ik 37 weken zwanger was. De laatste weken heb ik regelmatig controles gehad, waarbij ze de conditie van ons kind goed in de gaten hielden. Nu was alles goed en ze kunnen nog steeds niet verklaren waarom ons kind op het einde zo weinig bewoog.

Alvast een spoiler voor het tweede deel van mijn bevallingsverhaal: Ik kwam in een weeënstorm terecht en heb remifentanil gehad om de pijn te bestrijden. Hierdoor kon ik weer ontspannen en bij komen, waardoor ik nog genoeg kracht had om te persen. Uiteindelijk vielen mijn persweeën weg en moest onze baby eruit, aangezien de hartslag daalde. Ze hebben me dus geknipt, aangezien ik het niet op eigen kracht kon. Het was te krap, de hartslag daalde teveel en zonder persweeën goed kunnen persen is moeilijk, aangezien je baarmoeder stopt met werken.

Nog een spoiler: Tijdens mijn bevalling heb ik veel bloed verloren. Ze geven hier in het ziekenhuis al standaard een injectie om het loslaten van de placenta en het krimpen van de baarmoeder te bevorderen, waardoor ze proberen het bloedverlies te minimaliseren. Ik heb twee van die injecties gekregen en alsnog heb ik veel bloed verloren. Tot maximaal een liter is normaal, na de bevalling hebben ze tot 1,2 liter gemeten/gewogen. Na het douchen ben ik nog meer bloed verloren wat niet gemeten is, maar er wordt geschat dat ik in totaal 1,5 liter verloren ben. Hierdoor was mijn ijzergehalte heel laag, waardoor ik zwak was. Door middel van ijzertabletten is mijn ijzergehalte weer opgekrikt.

Ik heb dus best veel medische "ingrepen" gehad tijdens mijn zwangerschap en bevalling. Had ik in de oertijd een kinderwens gehad, dan was ik waarschijnlijk niet zwanger geworden. En stel dat ik wel zwanger was geworden, dan weet ik niet hoe de bevalling was afgelopen zonder de ingrepen die nu zijn gedaan. Was ons kindje gehandicapt of zelfs dood geboren? Het laatste gedeelte was namelijk heel zwaar voor Frummel. Was het bloedverlies uit zichzelf gestopt of was ik gewoon doodgebloed? Best enge dingen als je er over na gaat denken en ik ben blij dat alles zo goed is gegaan.

Dit artikel is totaal niet bedoeld om te klagen over mijn zwangerschap en bevalling. Ik ben namelijk heel blij hoe mijn zwangerschap en bevalling is gelopen, ik heb weinig klachten gehad. Ik ben niet misselijk geweest, heb geen last gehad van mijn bekken, kon tot het einde eigenlijk alles zelf nog doen, alleen mijn buik groeide, ik sliep eigenlijk nog heel goed. Maar ik vind wel dat ik stil mag staan en dankbaar mag zijn dat alles goed is gegaan, dat Frummel gezond is en dat ik goed uit de bevalling ben gekomen. Dat alles goed is gegaan, is mede te danken aan alle goede, medische begeleiding die ik heb gehad. Lang leve de medische wetenschap!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...