zaterdag 5 november 2016

Zwangerschap | Mijn bevallingsverhaal #2

Het eerste deel van mijn bevallingsverhaal kon je hier lezen.

Ik keek de verloskundige verbaasd aan. Bijna 4 centimeter ontsluiting?! Dan waren die krampen afgelopen weekend dus geen indalingsweeën.... De verloskundige zei dat ze me kon strippen in de hoop dat de bevalling nog verder spontaan op gang kon komen. Dit leek me wel een goed idee, want een natuurlijke bevalling had altijd nog mijn voorkeur boven een inleiding. De verloskundige vroeg of we wel naar huis wilden of dat we toch voor ons eigen gevoel voor het ziekenhuis wilden blijven. Ik wilde toch wel graag naar huis, de laatste nacht in mijn eigen bed, samen met Jeffrey. Eventjes nog met z'n tweeën. Dus we pakten onze spullen weer en gingen naar huis...

Thuis aangekomen zaten Jeffrey en ik nog een beetje beduusd op de bank. Nu werd het toch wel tijd voor de matrasbeschermer, want stel je voor dat door het strippen nu mijn vliezen spontaan zouden breken..., dan konden we ons matras weggooien. We gingen op tijd naar bed, aangezien we ons maandagmorgen om kwart voor 7 weer moesten melden in het ziekenhuis.

Die nacht was er onrustig, ik sliep onrustig, werd steeds wakker en was bang om me te verslapen. Toch was ik blij dat ik lekker in mijn eigen bed lag en tegen Jeffrey aan kon kruipen. Maandag om 6 uur ging de wekker, weer pakten we onze spullen en gingen we op weg naar het ziekenhuis. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis en werd ingeleid. Het oorspronkelijke plan bleef staan, mijn ontsluiting was iets teruggelopen naar 3 cm en mijn vliezen zouden gebroken worden en ik zou weeënopwekkers krijgen. Ze wilden vier weeën in tien minuten creëren. Om kwart voor 8 begon het avontuur dan, mijn vliezen werden gebroken en er was geen weg terug.

Jeffrey zette Netflix aan, zodat we de tijd konden doden, maar na tien minuten kon hij hem toen alweer uit zetten. Ik kon me totaal niet op de serie concentreren, omdat ik de weeën moest opvangen. Op de monitor was toen ook te zien dat ik al drie weeën in tien minuten had. Het was de bedoeling dat ik rond half 11 getoucheerd zou worden om te kijken hoe de ontsluiting vorderde, maar om kwart voor 10 had ik het al moeilijk. De weeën kwamen snel achter elkaar, er zat geen pauze tussen; ik had een zogenoemde weeënstorm. Ik gebruikte een TENS, maar deze deed voor mijn gevoel niets, terwijl ik hem al voluit had staan. Ook kwam het er aan de onder- en bovenkant uit, mijn lichaam was zich helemaal aan het leegmaken voor de bevalling. Toen de verloskundige even bij mij kwam kijken, zei ik dat ik het wel zwaar vond op deze manier en graag een ruggenprik wilde. Ik begon al moe te worden van de vele weeën en ik wist dat het zwaarste gedeelte, het persen, nog moest komen. De verloskundige bleef bij mij om te kijken hoe de weeën zich uitte, want ze had het gevoel dat het een stuk sneller ging dan eigenlijk de bedoeling was. Ze zag dat ik een weeënstorm had en totaal geen rust tussen de weeën had. In plaats van om half 11 te toucheren, werd ik om 10 uur getoucheerd. Het resultaat? Zeven cm ontsluiting. De ruggenprik ging hem niet meer worden, want voordat die gezet was en werkte, was de kans groot dat ik al mocht persen.

Het enige wat ze me qua pijnbestrijding nog konden bieden, was een pompje met remifentanil, een soort morfine. Dit wilde ik toch wel heel graag en wat was ik blij toen hij was aangesloten. Ik voelde de weeën nog wel, maar ze waren een stuk beter op te vangen. Ook werd de hoeveelheid weeënopwekkers teruggezet, zodat de weeënstorm hopelijk over zou gaan. Het pompje zorgde er wel voor dat ik heel suf werd, ik was helemaal van de wereld. Ik heb gevraagd aan Jeffrey of we met z'n tweeën op de kamer waren of dat er nog meer mensen aanwezig waren. Jeffrey vertelde mij dat ik ook steeds drukte, maar dat het apparaat dan aangaf dat er niet nog een extra dosis gegeven mocht worden. Met remifentanil krijg je namelijk een constante dosis en kun je jezelf ook nog wat extra bijgeven. Doordat ik zo van de wereld was, had ik dat totaal niet door. Het enige wat ik dacht was: Ik wil geen pijn meer voelen, dus ik drukte preventief. Jeffrey zei dat ik soms wel elke vijf seconden duwde, terwijl er voor mijn gevoel veel meer tijd tussen zat.

Ongeveer drie kwartier nadat het pompje was aangesloten, kwam de verloskundige kijken hoeveel ontsluiting ik had. Ik had volledige ontsluiting en mocht gaan persen! Toen ik hoorde dat de pijnbestrijding uitgezet ging worden, omdat ik moest persen, heb ik gezegd: "O nee hoor, dat is niet nodig. Ik hoef nog helemaal niet te persen!" De verloskundige zei dat ze het haar al zag en op dat moment vroeg ik om iets waarvan ik van tevoren zei dat ik dat echt niet ging doen. Ik vroeg: "Kun je een spiegel halen zodat ik het kan zien?" Ik had helemaal niet het gevoel dat ik moest persen, dus ergens dacht ik dat ze maar wat zei. Toen ze de spiegel haalde, zag ik inderdaad ook haar en besefte ik me dat ik nu echt aan het werk moest...

Volgende week komt het derde deel online met daarin hoe het persen verliep en het vele bloedverlies dat ik had.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...