woensdag 16 november 2016

Persoonlijk | Als het sneller gaat dan verwacht...

Een aantal jaar geleden was het na jaren zeuren eindelijk zo ver. Mijn moeder stemde ermee in dat we eindelijk een hond kregen! De voorwaarden waren wel dat wij volledig voor zouden zorgen. Geen probleem, aangezien we zo graag een hond wilden. Mijn moeder wilde alleen absoluut geen pup, aangezien we geen tijd hadden om een pup op te voeden. We gingen dus op zoek naar een zogenaamde herplaatser. Onze voorkeur had op een Cavalier King Charles Spaniël, maar dan moesten we wel een geschikte hond tegenkomen.

We zochten op Marktplaats, op pagina's voor Cavalier King Charles Spaniëls, via mensen die connecties hadden bij fokkers. We zagen een leuke hond, belden en het bleek toch niet een hond te zijn die bij ons zou passen. We zagen een andere leuke honden, deden een mailtje en de hond bleek al verkocht te zijn. Ook kwamen er heel veel honden voorbij die toch wel erg ver weg te koop aangeboden werden, Brabant, Limburg, België; alle honden leken daar wel aangeboden te worden.

Tot die ene hond die bij ons in de woonplaats aangeboden werd... Ze voldeed aan al onze eisen! Het probleem was alleen; ik was alleen thuis....


Zodra mijn moeder thuis kwam, stond ik te springen dat ze moest bellen. Een hond die voldeed aan al onze eisen en uit onze woonplaats kwam; beter kon het niet! Mijn moeder wilde eerst nog even rustig eten voordat ze zou bellen. Uiteindelijk gingen mijn moeder en ik dezelfde avond bij de hond kijken. We konden nog niet definitief beslissen, aangezien mijn zusje uit logeren was, maar wat ons betreft kreeg dit hondje een nieuw huis bij ons.

De avond daarna waren we er weer, nu met z'n drieën. En inderdaad; mijn zusje was het eens met onze beslissing. En zo werden wij de nieuwe eigenaren van een Cavalier King Charles Spaniël herplaatser, een teefje van bijna 4 jaar, genaamd Ramani.


Ramani en wij maakten een heleboel mee. Met Kerst werd ze elke keer met een kerstaccessoire versierd, we keken samen tv, maakten wandelingen, speelden samen, ze ging mee in de mand voorop op de fiets. We konden urenlang knuffelen, samen op de bank liggen en slapen. Ze was echt ons maatje. Wat je ook bedacht, met Ramani kon je het uitvoeren. Haar op een kleed zetten en door de kamer slepen? Ze bleef rustig zitten. Oranje clipjes in haar oren vanwege Koningsdag? Geen probleem. Ze was een gewillig fotomodel, voor een snoepje deed ze alles.


Jaren gingen voorbij, het aantal foto's van Ramani groeide en groeide. Onze clown leerde steeds meer trucjes, liet ons steeds lachen en vrolijkte ons op wanneer we ons niet fijn voelde. Ik raakte zwanger en ik kon niet wachten totdat onze Frummel Ramani zou ontmoeten. Ik kon niet wachten om te zien hoe Ramani met ons kleine meisje om zou gaan. Ramani kennende heel voorzichtig, beschermend en liefdevol. Ik kletste tegen Ramani hele verhalen over Frummel, aangezien zij nooit zei: "Hou nou eens op over je zwangerschap." Ook "verklapte" ik aan haar de naam; Elise. Een hond kan namelijk nooit zich verspreken en ik vond het wel fijn om eens gewoon erover te kunnen kletsen.


Ramani werd helaas wel steeds minder. We merkten echt dat ze ouder werd, haar hartproblemen werden erger. Ze had al sinds haar zesde een hartruisje, maar kon het eigenlijk nog heel lang zonder hartmedicatie. Nu was het wel zo ver, hartmedicatie was nodig. Uiteindelijk werd ze weer benauwd en bleek dat ze vocht achter het hart had. Ook vochtafdrijvers waren nodig. Deze hielpen een paar weken, maar toen we toen in de zomervakantie weg gingen, werd Ramani weer slechter. Ze was weer heel erg benauwd en was weer futloos. Toen we weer thuis waren en ze uitgelaten werd, viel ze ineens om, werd stijf en haar ogen puilden uit. Mijn zusje dacht dat ze een hartaanval kreeg. Na rust kwam ze weer bij en was ze weer helemaal de oude, maar we vertrouwden het toch niet. Aangezien ze weer zo slecht was, gingen we naar de dierenarts. Deze gaf aan dat ze de medicatie niet meer konden verhogen en dat Ramani Kerst niet meer zou halen... Oei, dat kwam aan. We wisten dat ze oud was en dat ze niet heel lang meer zouden leven, maar Kerst, dat was nog wel heel kort.


Helaas heeft Ramani zelfs Kerst niet gehaald... Maandag gingen we naar de dierenarts, zaterdag waren we er weer. Ramani was 's ochtends omgevallen en kon niet meer opstaan. Haar achterlijf was verlamd en ze had pijn. Mijn zusje appte dat ik gelijk naar de dierenarts moest komen, want het ging heel slecht met Ramani. Toen ik dat appje zag, wist ik gelijk dat het einde verhaal was. De dierenarts gaf inderdaad dat er twee opties waren: inslapen of bloedverdunners toedienen en kijken hoe ze eruit kwam. Er was namelijk een bloedpropje losgeschoten en had een belangrijke ader in haar achterlijf verstopt. De dierenarts kon niet beloven hoe ze eruit zou komen en of het nut had. Haar achterlijf begon al kouder te worden, dus hij was bang dat ze verlamd zou blijven. Hij vond inslapen eerlijker naar haar toe en daar waren we het mee eens. Bloedverdunners zouden we alleen doen, omdat wij haar nog niet konden missen. We wisten dat ze geen jaren meer ging leven en een hond die verlamd is, daardoor onzindelijk wordt, wat voor leven heeft die nog? We deden er Ramani geen plezier mee om haar leven nog te rekken, maar o, wat was het zuur. Een bloedpropje dat een ader verstopte, dit kwam eigenlijk nooit bij honden voor... 

Ramani is heel rustig ingeslapen, het was alsof ze het voelde. Hoe onrustig ze thuis was, zo rustig was ze bij de dierenarts. Ze keek ons allemaal één voor één aan, likte onze handen en piepte niet bij de verdovende spuit. Bij de spuit met het inslaapmiddel vocht ze totaal niet en ze was eigenlijk ook zo weg. Ramani is helaas maar 9 jaar geworden, veel te jong voor zo'n geweldige hond. Ze is een maand voor de geboorte van Elise ingeslapen. Helaas heeft ze dus nooit Elise ontmoet.


Als twee bruine ogen je vragen;
Help me, want ik voel me niet fijn.
Mag je dan, omdat je voelt; dit is het einde, egoïstisch zijn?
Als je van de dierenarts hoort,
dit komt nooit meer goed,
en ze krijgt steeds meer pijn .
mag je dan, omdat je haar niet kunt missen, egoïstisch zijn?
Als twee trouwe ogen zich sluiten, voorgoed,
en je zonder haar naar huis moet.
Met een riem in je hand en je hart vol pijn .
dan probeer je jezelf te overtuigen;
ik mocht niet egoïstisch zijn.
Al die jaren met z'n viertjes,
elke dag was het een feest.
En in al die jaren is zij zelf niet één keer egoïstisch geweest.

Allerliefste Ramani, mooi meisje van ons, we hadden afgesproken dat je minstens 12 jaar zou worden. Helaas mocht het niet zo zijn.
Rust zacht lief vriendinnetje, bedankt voor al die mooie jaren

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...