zaterdag 29 oktober 2016

Zwangerschap | Mijn bevallingsverhaal #1

De laatste weken van mijn zwangerschap heb ik veel in het ziekenhuis doorgebracht. Toen ik net 34 weken zwanger was, besefte ik me ineens zaterdagavond dat ik de hele dag nog geen beweging had gevoeld in mijn buik. We hadden die zaterdag de hele dag geklust en schoongemaakt, moesten snel douchen, eten en ons klaarmaken voor een verjaardag. Tijdens de verjaardag kwam ik eigenlijk pas tot rust. Er werden al wat opmerkingen gemaakt of Frummel met ons mee feestte. De bijnaam voor onze baby was Frummel, omdat niemand het geslacht mocht weten en wij op deze manier ons niet zouden verspreken. Elke keer moest ik zeggen dat Frummel nog sliep, maar ik ging toen wel een beetje nadenken en vond de baby wel erg rustig die dag.

Terug op de fiets zei ik tegen Jeffrey: Ja ik heb Frummel de hele dag al niet gevoeld, maar jij voelde vanmorgen nog wel een flinke schop toch? Toen Jeffrey antwoordde dat dat niet zaterdagmorgen was, maar die morgen daarvoor, begon ik mij zorgen te maken. Thuis aangekomen hebben we veel in mijn buik geprikt in de hoop een reactie op te wekken. Een flauwe schop was het gevolg. Enigszins gerustgesteld gingen wij slapen, want om 02:00 's nachts het ziekenhuis te bellen, vond ik een beetje overdreven... Wel maakten we de afspraak dat als ik zondag weer geen beweging had gevoeld en we weer zo weinig reactie zouden krijgen op geprik in mijn buik, we het ziekenhuis zouden bellen. Zondagmorgen was de situatie eigenlijk niet veranderd en na een belletje naar het ziekenhuis moesten we gelijk langskomen...

Daar aangekomen werd ik aan de ctg gelegd, zodat er een hartfilmpje gemaakt kon worden. Dit hartfilmpje zag er goed uit, maar ik had nog steeds geen beweging gevoeld. Wel registreerde de ctg harde buiken die regelmatig kwamen. Ook werd er een echo gemaakt, die zag er ook goed uit. De harde buiken voelde ik (gelukkig) niet. Zodra ik ze wel ging voelen, moest ik gelijk bellen, aangezien ze nu al zo regelmatig kwamen, kon het best zijn dat de bevalling eigenlijk al iets was begonnen en dat was met 34 weken natuurlijk nog veel te vroeg.


Gelukkig voelde ik na die zondag weer goed qua het voelen van beweging, totdat ik halverwege week 34 was. Ik voelde weer de hele dag geen beweging en belde in de namiddag het ziekenhuis. Weer kon ik langskomen voor een ctg en een echo. Alles zag er goed uit, maar gedurende het half uur dat ik aan de ctg lag, voelde ik nog geen beweging. Tijdens de echo zag de gynaecoloog wel wat beweging, maar het was een subtiele beweging waarbij het handje open en dicht ging. Ik mocht naar huis met het advies te bellen als ik geen leven voelde.

Uiteindelijk ging ik dagelijks of om de dag naar het ziekenhuis vanwege weinig leven voelen. Ik moest 's ochtends nadat ik wakker werd binnen 2 uur leven gevoeld hebben, anders moest ik weer langskomen.  Ik werd een aantal keer gecontroleerd op zwangerschapsvergiftiging, maar dat was gelukkig niet het geval. De ctg's en echo's waren elke keer goed en er was medisch geen oorzaak te vinden waarom ik zo weinig leven voelde. Ze begonnen over inleiden, maar omdat ik nog "maar" 35 weken was, vonden ze dat te vroeg. Mijn dagen bestonden uit continu moeten opletten of ik leven voelde, naar het ziekenhuis, daar weer een poosje blijven en dan weer naar huis gestuurd te worden. Ik was blij dat ik naar huis kon, maar vond het enorm zenuwslopend dat ik zo weinig voelde en ik alleen tijdens de ctg bevestiging kreeg dat alles nog goed ging in mijn buik.

Zo kwamen we de dagen door, totdat ik de maandag in week 36 in het ziekenhuis zat. Ineens hoorde ik dat ik me zondagavond kon komen melden voor een inleiding. Nu werd het ineens heel echt en kwam het heel dichtbij. Die week hebben we bergen werk verzet. Alles werd schoongemaakt en de klussen die nog lagen, werden afgemaakt. Zo konden we met een schoon en af huis de kraamweek in. De dagen dat we bezig konden, werden namelijk verminderd doordat Jeffrey een weekendje weg ging met zijn werk. De vrijdag en de zaterdag zouden dus afvallen. Gelukkig hadden we de zondag nog wel om de laatste dingen te doen en nog eventjes te genieten met z'n tweeën. Zo stonden wij zondagavond nog het plakplastic in de babykamer te plakken, zodat alles klaar zou zijn voor de komst van Frummel. 

Ik vond het geen fijn idee om alleen thuis te zijn, terwijl ik 37 weken zwanger was, dus ik bleef die dagen dat Jeffrey weg was bij mijn moeder en zusje. Die dagen had ik wel last van mijn buik, het zat niet lekker en ik had wat menstruatie-achtige krampen. Ook werd ik vrijdagnacht wakker met buikpijn. Ik dacht aan indalingsweeën, aangezien ze elke echo zeiden dat Frummel nog niet helemaal ingedaald was.

De laatste buikfoto

Zondagavond pakten we de vluchtkoffer, camera en maxi-cosi om ons richting het ziekenhuis te begeven. Ik zou een ballonkatheter krijgen om ontsluiting op te wekken en maandag zouden ze 's ochtends beginnen met het breken van de vliezen en het toedienen van weeënopwekkers. De verloskundige zei dat ze eerst een inwendig onderzoek wilde doen, voordat ze de ballonkatheter in zou brengen. Tijdens dit inwendig onderzoek keek ze me aan en zei: "Je mag naar huis, je hebt al bijna 4 centimeter ontsluiting..."

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...