maandag 18 april 2016

Zwangerschap | Als het niet vanzelf gaat...

In theorie is het simpel; je stopt met anticonceptie, dus je kan zwanger worden. Helaas werkt het niet altijd zo in de praktijk. Vooral bij jonge vrouwen wordt er amper over gesproken, want "als je jong bent, kun je makkelijk zwanger worden" wordt er altijd gedacht. Helaas gaat deze vlieger niet altijd op. Ik merk dat er een taboe rust om problemen rondom zwanger worden, daarom vandaag mijn verhaal van stoppen met anticonceptie tot een positieve test.




Natuurlijk hebben we niet van de ene op de andere dag besloten om te stoppen met anticonceptie, maar toen er samen voor wilden gaan, hebben we het stoppen met anticonceptie nog een maand uitgesteld. Ik wilde perse eerst 4 weken foliumzuur hebben geslikt om een goede foliumzuurspiegel te hebben opgebouwd. Na 4 weken foliumzuur geslikt te hebben en mijn menstruatie te hebben gehad, was het zover; tijd om de pil weg te gooien! Toch een apart moment, na jaren de pil geslikt te hebben, moest ik bijna moeite doen om het 's avonds niet automatisch te slikken.

In plaats van de pil hebben we wel eerst condooms gebruikt, want ik wilde eigenlijk toch wel weten wat mijn natuurlijke cyclus was. Voordat ik begon met de pil was ik heel onregelmatig ongesteld, dus elke keer als ik wegging, controleerde ik of ik tampons mee had, voor het geval dat... Alleen na 4, 5, 6 weken wachten was ik nog niet ongesteld. Omdat ik jaren de pil had geslikt, besloten we er ons nog niet druk om te maken en mijn lichaam wat langer de tijd te geven. En zo gingen er 4 maanden voorbij zonder menstruatie.

Inmiddels begon ik me toch al wel een beetje zorgen te maken, maar op internet stond dat het wel een jaar kon duren totdat je weer een (normale) cyclus had. Zodra je besluit om zwanger te worden, duurt elke maand te lang en dus besloot ik met 4 maanden toch maar eens de huisarts te bezoeken. Mijn eigen huisarts was helaas op vakantie en de vervangende huisarts stuurde me naar huis met de woorden dat als het langer dan een half jaar duurde ik terug kon komen voor medicatie om mijn eisprong op te wekken.

Constant de "angst" hebben dat je ongesteld wordt op een plek of moment dat het totaal niet uitkomt, vond ik heel vervelend en ik merkte ook dat het me beperkte. Mijn lijf deed al maanden raar, zo had ik periodes met ineens veel puistjes in mijn gezicht. Voordat ik met de pil begon, was dit altijd een teken dat mijn menstruatie zich aandiende. Dus zodra ik de puistjes spotte, pakte ik gelijk mijn agenda erbij om te kijken welke afspraken er waren gepland voor de komende tijd. Ook merkte ik dat ik meer gezichtsbeharing kreeg, allemaal donshaartjes op mijn wangen en rondom mijn kin die ik regelmatig weghaalde. Ook dit maakte mij heel onzeker. Zodra de 6 maanden voorbij waren, stond ik dus ook weer bij de huisarts op de stoep. Ditmaal mijn eigen huisarts. Deze vond het inderdaad wel heel raar dat ik al 6 maanden lang geen enige vorm van menstruatie had gehad en belde de afdeling gynaecologie in het ziekenhuis. Binnen 5 minuten had ik een verwijzing naar de gynaecoloog. Totaal geen menstruatie zo lang en een kinderwens was blijkbaar de reden dat ze je sneller doorsturen. Normaal "mag" je een jaar proberen zwanger te worden zonder dat ze ingrijpen.

De volgende dag lag de verwijsbrief en de vragenlijst al in de bus. Hoewel de afspraak nog een poosje duurde, voelde het nu ineens wel heel echt. Voor mijn gevoel gingen we nu de medische molen in en die stempel opgedrukt krijgen, voelde niet heel prettig. Tijdens het intakegesprek met de gynaecoloog bespraken we de vragenlijst, het vervolgtraject en kreeg ik een inwendige echo. Uit die echo kwam het daadwerkelijke probleem naar voren; heel veel blaasjes op mijn eierstokken, dus PCOS

Voordat je de diagnose PCOS krijgt, moet je voldoen aan twee van de drie kenmerken:
- Er zijn minder dan 8 menstruaties per jaar of de menstruatie blijft geheel uit
- Er is een verhoogde waarde van testosteron en/of verschijnselen die passen bij een verhoogde waarde van testosteron, zoals bijvoorbeeld acné of overbeharing volgens een mannelijk patroon
- Bij inwendige echoscopie worden er meer dan twaalf (poly)cysteuse (blaasjes) in één of beide eierstokken gezien.

Ik voldeed aan alle drie de kenmerken... Dat was even een klap in mijn gezicht. Ik had dit eerlijk gezegd niet aan zien komen, hoewel ik best op PCOS uitgekomen was toen ik ging Googlen. Alleen nu definitief die diagnose krijgen, was iets waarop ik niet had gehoopt. Hoewel het eigenlijk al duidelijk was dat het "probleem" bij mij lag, moest mijn vriend ook nog onderzocht worden. Mocht zijn zaadkwaliteit zo slecht zijn dat spontaan zwanger worden niet nodig was, dan konden we de eerste stappen overslaan. Gelukkig was alles bij mijn vriend goed.

Het hele traject draaide dus om mij. Te beginnen met bloedprikken om de waarden te bepalen, medicatie om de menstruatie op te wekken, hormonen om daarna een cyclus mee te creëren, echo's om te kijken naar de rijping van de eitjes; mijn agenda werd echt geleefd. Alles draaide om dagen tellen. Zodra mijn menstruatie begon, moest ik naar het ziekenhuis bellen. Op de derde dag moest ik komen bloedprikken en begon ik met clomid, de hormonen om de eitjes te laten rijpen. Dag 3 tot en met dag 7 slikte ik clomid, op dat 10 moest ik langskomen voor de eerste echo. Tijdens de echo keken ze steeds hoe ver de eitjes gerijpt waren en of ze op het punt stonden te springen. Dan zouden ze kunnen berekenen wanneer ik mijn eisprong zou hebben en dan was het aan mijn vriend en mij om het gezellig te maken. De eerste echo was al gelijk een teleurstelling, de eitjes waren helemaal niets gerijpt. Normaal heb je je eisprong rond de 14e dag, maar dat zou bij mij niet het geval zijn. Toch moest ik op de 14e dag terug komen, wie weet zouden mijn eitjes zich in de tussenliggende dagen snel gaan ontwikkelen.

Helaas op de 14e dag was er te weinig veranderd, al leek er wel één eitje zich een beetje te ontwikkelen en zo werd de volgende echo op de 17e dag gepland. Deze echo heb ik afgezegd, want er ijzelde vreselijk. Je gleed bij ons de voordeur uit en kwam er niet meer in, aangezien onze voortuin schuin afloopt. Ik kwam de 18e dag langs en kreeg onverwachts goed nieuws. Er stond één ei op knappen! De beste echo in al die dagen en dat terwijl ik er vreselijk tegenop zag, omdat ik ineens een mannelijke gynaecoloog had in plaats van mijn vrouwelijke. Ik heb vooral gelachen om het feit dat hij ons een "heel prettig weekend wenste, waarbij we hopelijk niet teveel uit bed kwamen" met een dikke knipoog erbij.

Maandag, de 21e dag, bleek inderdaad dat ik mijn eisprong had gehad. Nu was het afwachten. Ik moest komende zondag bloedprikken om te kijken of het een goede eisprong was geweest. Mijn gynaecoloog twijfelde of het was gelukt, aangezien ik nu een hele lange cyclus (34 of 35 dagen) had door de langzame rijping van het eitje. Ze gaf me dus een dubbele dosis clomid mee voor de volgende ronde, zodat ik dan een snellere rijping zou hebben en een kortere cyclus. Dit was voor mij een domper, aangezien ik best last had gehad van het slikken van clomid. Ik was prikkelbaarder dan normaal, huilde veel en snel en wist soms gewoon niet wat ik met mezelf aan moest.

 

En het wachten begon. Hoewel ik er niet op rekende doordat de gynaecoloog twijfelde of het wel ging lukken, merkte ik wel dat mijn borsten pijnlijk gespannen waren en ik heel moe was. Ik verweet de vermoeidheid aan het traject, ik vond het vooral mentaal zwaar. Ik was een gezonde jonge vrouw die zwanger wilde worden en ineens ging ik minstens 2 keer per week naar het ziekenhuis, omdat ik niet zonder hulp zwanger kon worden. Eén dag voor mijn verwachte ongesteldheidsdag besloten mijn vriend en ik toch maar te testen. Vooral ik was heel nieuwsgierig en hoewel ik er niet in geloofde, wilde ik gewoon weten of de test positief of negatief was, zodat ik deze maand kon afsluiten en door kon gaan met de volgende ronde. Mijn vriend zei wel steeds dat ik zwanger was, dus we gingen samen testen. Er zijn twee testen gedaan voordat we echt geloofden dat ze inderdaad positief waren! Ondanks dat de vooruitzichten niet goed waren, was ik echt binnen één ronde zwanger geworden. 

We zijn zo blij dat het zo snel is gelukt. Zwanger worden is een wonder op zich, met of zonder hulp. Hopelijk heeft dit artikel een klein beetje bijgedragen aan het doorbreken van het taboe rondom niet vanzelf zwanger worden. Toen ik het vertelde in mijn omgeving waren ook veel mensen verrast dat het voor kon komen bij jonge meiden. Vruchtbaarheidsproblemen worden toch snel gelinkt aan oudere vrouwen. Mijn verhaal bewijst het tegenovergestelde, maar bewijst ook dat het met hulp heel snel kan gaan. Natuurlijk besef ik hoeveel geluk we hebben gehad en dat het ook nog maanden had kunnen duren en dat er genoeg vrouwen zijn die jaren bezig zijn om hun kinderwens werkelijkheid te laten worden.

Hoe snel was jij zwanger nadat jullie gestopt waren met anticonceptie?

2 opmerkingen:

  1. Ontzettend fijn voor je dat het toch al in één ronde mocht lukken. Gefeliciteerd :) Ik werd na vijf maanden zwanger ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel! Na 5 maanden zwanger worden is ook nog steeds netjes binnen het "gestelde termijn", maar voor je gevoel lijkt me dat ook nog wel lang te duren. Fijn dat het uiteindelijk wel gelukt is!

    BeantwoordenVerwijderen

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...