donderdag 25 juni 2015

Persoonlijk | Op huizenjacht #1

Het woord "samenwonen" was al eens gevallen toen mijn vriend en ik 1,5 jaar een relatie hadden. Fantaserend over het feit hoe fijn een eigen plekje zou zijn, zodat we vaker bij elkaar konden zijn zonder van alles te hoeven plannen. Deze woorden zette wij nog niet om in daden, maar eind vorig jaar begon het toch wel steeds meer te kriebelen. Mijn vriends contract werd verlengd, de hypotheekrente stond zeer gunstig en hoewel we ons al een poosje hadden ingeschreven voor een huurwoning schoven we amper plekken op.

In januari voegden we daad bij woord toe en gingen we eens praten met een financieel adviseur. Wat waren onze mogelijkheden, wat zouden we kunnen lenen en wat was verstandig? Dit gesprek viel enigszins tegen, maar we hadden wel een realistischer beeld.

Funda werd dagelijks bezocht en vele huizen werden opgeslagen. 's Avonds kreeg mijn vriend een lijst door met huizen die bij ons financiële plaatje pasten met alle opmerkingen van mij erbij. Ook huizen die ik eigenlijk niet zag zitten, maar nog over twijfelde, kreeg hij doorgestuurd. Het bleek al snel dat mijn vriend en ik wel redelijk op dezelfde lijn zaten. Ons eisenlijstje voor een huis is eigenlijk nooit lang geweest; een rustige straat, (mogelijkheid tot) een vaste trap naar zolder en drie slaapkamers met een mogelijkheid tot een vierde slaapkamer waarbij minimaal drie slaapkamers zich op dezelfde verdieping bevinden. We wilden een huis voor de lange termijn waar we niet perse uit hoeven als we een groter gezin krijgen.

Via Funda vonden we eerst nog niet echt huizen waar we warm van werden. Het aantal bewaarde woningen wisselde elke dag. Regelmatig scrolden we weer door ons lijstje met bewaarde woningen en verdwenen er weer huizen, omdat we ze na een aantal keer bekijken toch niet leuk genoeg vonden. 28 maart was er een Open Huizen dag en we merkten dat er vlak voor deze dag heel veel huizen op Funda werden gezet. Het aanbod in onze prijsklasse was groot en we zagen ook steeds meer woningen waar we weleens binnen wilden kijken. De Open Huizen dag kwam dus voor ons als geroepen.

Zaterdag 28 maart was het dan zo ver. Ik had mijn paardrijles afgezegd, aangezien die van 11:00 tot 12:00 was en ik altijd rond 14:00 klaar ben met naar huis fietsen, eten, douchen, omkleden enzovoort. De Open Huizen dag was van 11:00 tot 15:00 waardoor ik moest kiezen wat ik ging doen; het werd huizen bekijken. Met een lijstje van zes adressen en punten waar we op wilden letten, begonnen we de dag vol goede moed. Het resultaat van de Open Huizen dag? Drie huizen die we sowieso konden wegstrepen, drie huizen waarbij wij twijfels hadden. Mijn vriend was wat makkelijker, die zag zichzelf wel in één van deze drie huizen wonen, maar bij mij ontbrak het gevoel. Ik had "mijn" huis nog niet gevonden. Wel waren we erover eens dat we toch wel graag in een bepaalde buurt wilden gaan wonen; dit kwam erbij op ons eisenlijstje.

Na de Open Huizen dag werden er minder huizen op Funda gezet en we waren niet echt actief meer op zoek. De huizen die ons wat leken werden toegevoegd aan "bewaarde woningen", maar daar bleven ze ook staan. We planden geen bezichtigingen, totdat er een huis voorbij kwam. Zowel mijn vriend als ik hadden los van elkaar dit huis op Funda zien staan en hadden beiden het gevoel dat dit hét huis weleens kon zijn. Haast was geboden, we voelden beiden aan dat dit huis waarschijnlijk niet lang te koop zou staan.

Er was alleen één maar... Ondertussen had ik nog een huis opgeslagen waar ik een heel goed gevoel bij had. Mijn vriend iets minder, maar hij beaamde dat het huis wel iets had. Ik moet altijd al mijn opties hebben verkend voordat ik kan kiezen, dus ik drong op een bezichtiging bij dit huis aan. Mijn vriend vond het prima en zo kon ik ineens twee bezichtigingen plannen.

De bezichtigingen stonden; het geweldige huis zouden we vrijdag gaan bekijken en het andere huis zaterdag. Nadelig, want we wisten via via dat er meerdere bezichtigingen stonden gepland voor het geweldige huis en dat we snel moesten beslissen mochten we dit huis willen. Vrijdag een bod uitbrengen zou sowieso niet lukken, aangezien we die andere bezichtiging nog hadden staan. Nu ik eindelijk zo enthousiast was over een huis, of eigenlijk over twee huizen, vond ik het moeilijk om te wachten. Sowieso bezit ik een niet al te grote dosis geduld, maar dit werd nu wel heel erg op de proef gesteld.

Voor mijn gevoel was het "eindelijk" vrijdag en konden we naar het eerste huis gaan. Zodra we binnen kwamen, werd het gevoel al gelijk een stuk minder. Hoe verder we in het huis kwamen, hoe meer dingen we zagen die ons niet aanstonden. Op de foto's werd het duidelijk veel mooier voorgesteld dan het daadwerkelijk was. Al snel waren we erover uit dat dit niet ons huis was. Ik moet toegeven dat ik op dat moment de moed wel in mijn schoenen voelde zakken. Hoe kon mijn gevoel mij zo bedriegen? Straks vond ik het huis van zaterdag ook niet leuk en konden we weer helemaal opnieuw beginnen.

Ondertussen begon 1 juli ons ook in de nek te hijgen. Vanaf 1 juli wordt er met een ander rentepercentage getoetst, waardoor je minder kan lenen. Het verschil zou voor ons zo'n 10.000 tot 15.000 euro zijn. Een flink bedrag dat we niet even extra op de plank hadden liggen. Het was dus belangrijk dat we voor 1 juli een hypotheekofferte tekenden, anders moesten we het samenlevingsavontuur weer even in de ijskast zetten.

En toen was het zaterdag, voor mijn gevoel had ik paardrijden alweer voor niets afgezegd, want dit huis zou hem toch niet worden. Mijn vriend vond hem lang niet zo leuk als het huis van vrijdag, ik was er minder enthousiast over, we zouden puur ter vergelijking gaan. De makelaar kwam aan en we gingen het huis binnen...

Hoe deze bezichtiging ging lezen jullie in deel 2 van "Op huizenjacht".

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...