maandag 1 juni 2015

Persoonlijk | (on)sterfelijk

Wij zijn allemaal sterfelijk, we weten dat, waarom gedragen wij ons soms alsof we onsterfelijk zijn? Alsof we nog een heel leven voor ons hebben?

Dit artikel wordt een overpeinzing, een moeilijke overpeinzing. Hoe krijg ik op papier wat er in mijn hoofd gebeurt? Na een sterfgeval in de familie van mijn vriend ben ik flink gaan nadenken over het leven. Het dubbele van mijn leeftijd, dat is haar eindleeftijd. Je gaat er vanuit dat je oud wordt, maar wat als je dat niet wordt? Heb je dan alles uit het leven gehaald?

Ik kan eerlijk zeggen; nee. Ik wil nog zoveel, ik wil samenwonen, een gezinnetje starten, nog zoveel dingen doen, plaatsen bezoeken en nog heel lang leven. Maar wanneer heb je wel alles uit je leven gehaald? Je weet immers niet wanneer je overlijdt. Gelukkig maar, anders zou je nooit meer kunnen genieten van het leven. Ik zou in ieder geval steeds bezig zijn met de dag dat ik ga overlijden en dit mijn geluk laten overschaduwen. Maar waarom leven we allemaal alsof we minstens 80 jaar worden?

Ik denk dat iedereen van mijn leeftijd zegt dat ze nog niet klaar zijn met het leven. Maar als ik mijn ouders en mijn schoonouders dezelfde vraag stel, denk ik dat ik ook als antwoord krijg dat ze nog niet klaar zijn met het leven. Zelfs als ik mijn opa's en oma's die vraag stel, zal ik waarschijnlijk dat antwoord krijgen. Maar wanneer ben je klaar met je leven? Als je al je doelen hebt behaald? Ik denk dat bij elke levensfase nieuwe doelen hoort. Maar stellen we onze doelen niet teveel uit?

Sommige doelen kun je nu eenmaal niet eerder behalen. Ik wil graag samenwonen, maar dat kan ik niet zomaar doen. Ook wil ik graag een gezin stichten, maar dat kan ik niet zelf bepalen en voltooien. Maar naar Parijs of Londen gaan, wat ik ook graag wil, zijn doelen die ik veel makkelijker kan behalen. Toch merk ik dat ik het uitstel... En dat is denk ik een structureel probleem. We halen niet alles uit het leven en zodra we het moeten doen, dan is het vaak te laat. Hoe vaak hoor je wel niet dat mensen een bucket list hebben, zodra ze gehoord hebben dat ze een levensbedreigende ziekte hebt? Maar als je ziek bent en dan nog zoveel dingen wilt doen, geniet je er dan wel van? Had je het dan al niet beter kunnen doen, toen je nog gezond was en geen kwaaltjes had die je genot belemmeren? Herinneringen zijn dan ook mooier, omdat ze dan nog niet bevlekt zijn.

Nu wil ik niet beweren dat iedereen maar al gelijk zijn doelen na moet jagen, maar ik denk dat bewuster leven een grote stap in de goede richting is. Geniet eens wat meer van het voorjaarszonnetje, de vogels die 's morgens vroeg fluiten of het feit dat er een regenboog aan de hemel staat. Zomaar wat voorbeelden, maar wel dingen waar ik van kan genieten, als ik ze maar opmerk. Dat gaat niet zomaar, daar moet je even bewust bij stilstaan. Zou de tante van mijn vriend alles uit haar leven hebben gehaald? Ze werd zo snel te slecht, dus al had ze het gewild; het was niet mogelijk geweest.

Zou ik spijt hebben als ik op mijn sterfbed lig? Spijt van de dingen die ik niet heb gedaan? Op dit moment absoluut. Later misschien niet meer? Ik kan het nog niet zeggen. Ik hoop dat ik nog heel veel jaren mijn doelen mag bijstellen, voltooien en nieuwe doelen mag stellen. Je hebt het niet voor het zeggen...






Dit artikel is geschreven vol emotie en heeft een paar maanden in mijn concepten gestaan. Ik ben me ervan bewust dat het een warrig artikel kan zijn, maar ik wil hem toch zo onbewerkt publiceren. Juist vanwege de emotie die ik terug lees in de tekst en die ik niet eruit wil halen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...