donderdag 15 januari 2015

Persoonlijk | Dag mijn kleine vriendje

Vandaag een wat minder vrolijk artikel dat niet over beauty gaat, maar over mijn lieve konijntje. Al vanaf dat ik jong was zeurde ik bij mijn moeder om een konijnt. Helaas vond zij mij nog te jong om de verantwoordelijkheid op mij te nemen en kwam er dus geen konijn. Totdat er op een dag een jong konijntje onder mijn opa's jas verscholen zat; een verrassing voor mij! Zo begon mijn konijnenverhaal.


Toen mijn eerste konijn doodging doordat hij ziek werd, wou ik eerst niet gelijk een nieuw konijn. Na een week miste ik de gezelligheid en het knuffelen toch wel, dus toch maar op zoek naar een nieuw konijn. Via een fokker kwam ik toen bij Stamper uit, een klein, bang konijn dat anders geslacht zou worden vanwege de witte haartjes op zijn oren. Niet geschikt voor de fokkerij of tentoonstellingen, maar des te meer geschikt voor mij.



Het heeft een hele poos geduurd voordat dit kleine mannetje wat minder bang was. Als je hem uit zijn hok haalde, kroop hij altijd helemaal in de holte van je elleboog met zijn koppie. Na een paar minuten huppelde hij vrolijk rond, sprong op en af van de bank en was brutaal genoeg om je met zijn neus weg te duwen als hij vond dat je in de weg zat. Zijn lievelingsplekje om te zitten was half op mijn schouders, half in mijn nek. Uren konden we zo zitten, "samen" tv kijken of een boek lezen.


Liefkozend noemde ik mijn konijn altijd "mijn kleine vriendje". We konden uren knuffelen, kroelen, borstelen, maar soms liet ik hem ook gewoon zijn gang gaan en keek ik alleen maar toe. Langzaam maar zeker werd mijn konijn ouder en ouder. Hij werd wat chagrijniger, wou niet meer zo graag geknuffeld worden, maar als je het hok open deed, stond hij gelijk vooraan voor een aai over zijn bol. Afgelopen zomer merkte ik dat mijn konijn echt minder werd. Het verharen ging slecht, hij werd magerder, had vaak een traanoogje en zijn voorpootje begon scheef te staan. Hierdoor huppelde hij wat raar, maar hij kon nog steeds hard als hij wou. Stiekem hoopte ik dat hij niet een strenge winter door hoefde te komen, want dat zou hij waarschijnlijk niet gaan overleven.


In oktober maakte ik deze foto's van hem in het gras, zodat jullie kunnen zien zit hij hier nog vol in zijn rui-periode. Wat ben ik blij dat ik deze foto's nog heb kunnen maken, want hierna ging het alleen maar slechter met hem. De traanoogjes waren nu vaker aanwezig en ook aan beide ogen. Hij kon zichzelf niet altijd meer even goed schoonhouden, wat betekende dat we hem af en toe wasten. De laatste week had hij een piepende ademhaling, waardoor we twijfelden of we naar de dierenarts moesten gaan. Dit zou voor veel stress zorgen en dit wilden we hem eigenlijk niet aandoen op zijn leeftijd. We wisten eigenlijk al dat het aflopende zaak zou zijn. Toch verdween het piepen, hij (vr)at ongelofelijk veel, waardoor hij weer dikker werd en kwam er gelijk aanrennen als het deurtje van het hok open ging. Het leek weer wat beter te gaan met mijn oude man.


Afgelopen vrijdag hebben mijn moeder en ik hem nog uitgebreid gewassen. Stamper was levendig en brutaal genoeg om weer te duwen met zijn neus, omdat hij de sperzieboon wou die ik vast had. Dit was lang geleden dat hij dit deed en we hebben hier hard om gelachen. Ook zagen we dat zijn nagels nogal lang waren, maar we vonden dat het voor deze keer genoeg was geweest en dat we het knippen dit weekend wel zouden doen. Helaas is het hier nooit van gekomen. Zaterdagavond kwamen mijn vriend en ik thuis na een avondje bij vrienden te hebben gezeten. Toen hoorde ik dat Stamper dood was. Mijn zusje had hem gevonden toen ze hem eten wou geven en twijfelde zelfs of hij wel dood was, omdat zijn oogje nog zo glansde. Hoewel hij echt oud is geworden voor een konijn, 13 april zou hij 11 jaar zijn geworden, en dat hij achteruit ging, was het toch wel even een schok. Hij leek namelijk weer op te knappen, maar het mocht niet meer baten.

Hier eindigt mijn konijnenverhaal. Na ongeveer 14 jaar konijnen gehad te hebben, is het over. Het hok gaat weg, de ren wordt verkocht, het stro en hooi zal weggegeven worden. Het zal kaal zijn in de achtertuin en in de garage zal opeens extra ruimte zijn. Hoewel velen zullen zeggen: "Het is maar een konijn", voelde dat niet zo voor mij. Het was mijn vriendje, degene die ik knuffelde en waar ik mee praatte als ik ergens mee zat. Waarmee ik uren zat, gewoon om nergens aan te hoeven denken. We hebben besloten geen nieuw konijn aan te schaffen, omdat ik sowieso uit huis zal zijn voordat het konijn dood is en mijn zusje is misschien dan ook al weg. Ik weet niet of ik de mogelijkheid heb om het konijn mee te nemen, hetzelfde geldt voor mijn zusje en wij willen niet mijn moeder opschepen met ons konijn. Ook zal het moeilijk zijn om te bepalen met wie het konijn mee mag.

Klein vriendje van mij, bedankt voor de bijna 11 jaar die je mij hebt gegeven. Ruim tien jaar liefde, knuffels, gekkigheid en duwtjes met je neus. Ik mis je.

4 opmerkingen:

  1. Sterkte, altijd moeilijk om een huisdier te verliezen..welk huisdier dan ook. xxxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sterkte! Mijn konijn is een paar maanden geleden ook doodgegaan aan een hartaanval :'( Al was mijn konijn pas 1,5 :( Maar ik snap wat je voelt want mijn kat van 13 is een half jaar geleden ook overleden :(.
    Helaas gebeuren deze dingen. Sterkte! Liefs Anna

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jij ook veel sterkte! Dan is het zo plotseling en is het nog moeilijker.. Je ziet het namelijk helemaal niet aankomen.

      Verwijderen

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...