woensdag 25 september 2013

De wegloper

Ik heb me toch wat meegemaakt... Ik werd wakker gebeld en geschreeuwd door mijn moeder. Half slaapdronken stommelde ik naar beneden, mijn lenzen nog niet eens in en mijn badjas nog maar half aan. En toen zag ik ineens wat er aan de hand was; mijn moeder had naast onze hond nog een hond bij zich! Een vreemde hond wel te verstaan. Ik was ineens klaarwakker en zei dat ik naar boven ging om mijn lenzen in te doen en dat ik haar daarna kwam helpen.

Weer beneden aangekomen bleek dat mijn moeder al bijna een half uur de hond bij zich had en druk aan het zoeken was geweest naar de eigenaar, zonder resultaat. De hond had alleen een halsband om en zo hard trok dat ze bijna de lijn kapot trok. Eerst had mijn moeder de beide honden aan dezelfde riem gedaan, maar aangezien de andere hond veel groter was en zo trok, hing hij bijna onze hond op. Onze hond kan niet loslopen, die vliegt gelijk de bosjes in en dan is ze weg, dus mijn moeder moest onze hond optillen en de andere hond aan de riem. Een spartelende hond in je armen en een trekkende hond aan de riem, dat is niet bepaald een pretje... En ja, wat moet je dan?? Amivedi gebeld, die zouden de hond komen ophalen, maar ondertussen ging wij steeds naar het huis waar de hond vermoedelijk woonde. Er was steeds niemand thuis, dus ik liep maar steeds heen en weer tussen twee huizen. Amivedi probeerde ondertussen de eigenaar te bereiken, maar dat lukte niet.

En daar zit je dan met twee honden

Uiteindelijk belde Amivedi dat ze de eigenaar hadden bereikt en dat die de hond kwam ophalen. Na zo'n 2,5 uur met een vreemde hond opgescheept te zitten, konden we haar dan weer aan haar baasje meegeven. Het bleek dat ze in de tuin had gezeten en daaruit ontsnapt was. Hoe, dat weten we niet, het hekje zat op slot (hadden wij gecontroleerd toen we daar gingen aanbellen om te vragen of de hond van hun was). Waarschijnlijk is ze erover heen gesprongen. Even voor de duidelijkheid: wij zijn niet bij die mensen in de tuin geweest, we hebben alleen gekeken of het hekje dicht was en of er tekenen waren dat er een hond zat; een bak water/voerbak. Toen we dit zagen staan, waren we er eigenlijk zeker van dat de hond hier thuis hoorde en konden we Amivedi ook het telefoonnummer geven. Eind goed, al goed, maar dit maak je niet elke dag mee. Gelukkig was het verder een hele lieve en rustige hond en hebben we lekker zitten knuffelen totdat ze opgehaald werd. 

Lief koppie

1 opmerking:

  1. Toch fijn dat het goed is afgelopen, dit maak je zeker (gelukkig) niet iedere dag mee.
    Liefs, xxx

    BeantwoordenVerwijderen

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...